El Gouna aan de Rode Zee
We zijn in het voorjaar 2003 naar El Gouna geweest, een groot verschil met Hurghada (al ligt het maar 30 km noordelijker) waar we twee jaar eerder waren. We wilden na Sharm el Sheik en Hurghada weer eens wat anders, de keuze ging tussen Safaga (50km zuid van H.) en El Gouna (30 km noord van H.). El Gouna won mede op advies van Neckermann wegens “kindvriendelijkheid” en “hotellerie”.
En inderdaad het hotel Three Corners Rihana Resort (TCR) was geweldig:
- geboekt via Neckermann in Belgie,
- all inclusive dus voorzien van alles wat je wilt,
- iedere avond verzorgde het animatieteam een andere show (waarbij vooral de bedoeinenshow uitblonk),
- een groot en ruimtelijk hotel met drie zwembaden. Ondanks dat het aan de woestijnkant van El Gouna ligt, ligt het hotel ook aan het water, aan een van de vele lagunes te midden van vele vrijstaande grote private bungalows. Dus het heeft ook een strand(je) met een aantal bars etc. De hotels liggen in de beslotenheid van een afgesloten en gecontroleerd gebied, dat biedt veel veiligheid. Met een waterval begroetten ze in El Gouna de toeristen daar en je bent direct weg van al het mooie dat daar te zien is. Je ziet er direct de aangelegde bruggetjes, baaien/lagunen en in de verte de hotels die één voor één nieuw zijn en op allerlei manieren gebouwd zijn in verschillende pastelkleuren. Overal zijn grasvelden en plantentuinen en dat is toch wel een zeldzaamheid in de woestijn.
- binnen loopafstand van het hotel ligt het centrum van El Gouna (dat stadje stelt niet veel voor maar is wel goed voor een aantal korte avondwandelingen en als je dat zoekt disco’s)
- in het hotel was de bezetting 90% (andere hotels 30-40% o.a. wegens de Irak oorlog) maar toch lijkt het niet erg druk,
- de keuken is uitstekend en veilig, onder Belgische leiding (chefkok Michel). Het eten is via een lopend buffet met zoveel gangen je wilt, de lunch is vanaf kaart te kiezen.
- in het TCR zitten twee van de in totaal vijf duikscholen van El Gouna: Corona en Easy Divers. ED is de grootste (lijkt wel heel massaal!!) en Corona richt zich uitsluitend op het Scandinavische publiek. Wij zelf doken via TGI die bij het Sheraton zitten en in het centrum van El Gouna. Blue Brothers is een andere (Duitse) duikschool. Alle duikscholen zijn bereid je te komen. TGI bood ons een heel aantrekkelijk duikpakket (geboekt in NL via internet: 10 duiken in vijf dagen voor 146 euro p.p.).
- de receptie spreekt goed Engels, het kluisje is gratis en de bediening is zeer gastvrij en vriendelijk. Na een rondleiding door Annie voel je je onmiddellijk thuis.
- wij hadden twee zeer ruime kamers met een gemeenschappelijk halletje met een keuken. De buitendeur was afsluitbaar waardoor we een zee van ruimte hadden. De kamers waren voorzien van een douche, airco en een balkon met uitzicht op het terras met zwembad. De achterzijde keek uit op de personeelsingang en op El Gouna Centrum. De bedden waren prima en alles was zeer schoon.
- voor de kust van El Gouna ligt een immens rif (zandplaat) waardoor snorkelen voor de kust niet aantrekkelijk is. De meeste duikscholen hebben dan ook geen huisrif. Proefduiken worden op de rode zee zelf gedaan.
- in het centrum van El Gouna, ongeveer 100 m voor de brug, heb je aan de rechterkant, een commerciële bank. Daar kan je ook geld wisselen en pinnen. Je krijgt dan wel E-ponden terwijl euro’s en dollars veel gewilder zijn. Vooral de euros’ zijn lokaal in trek.
Om kennis te maken met het typische Egyptische cultuurtje moet je verder gaan dan El Gouna, bijvoorbeeld een dagje naar Hurghada Down Town. Voor 5 E-pond p.p. kun je je met het busje daarnaar toe laten rijden. In down town slenter je van winkeltje naar winkeltje, veel papyrus, kopersmeden, trommeltjes, tapijten, scarabees, en allerlei toeristische snuisterijen voor een habbekrats d.w.z. als je fors hebt weten af te bieden op de eerste vraagprijs. Daarnaast zie je in Down Town de moskee, de Islamitische slagers, de kruidenwinkeltjes en alles wat verder geur en kleur brengt.
Duiken met TGI.
Duiken met de Padi duikschool TGI was oke. De aanvankelijk Italiaanse duikschool (ook de huidige bedrijfsleider Valerio is Italiaan) heeft zich volledig bekeerd en trekt nu veel meer dan voorheen ook Duitse, Belgische en Nederlandse duikers. TGI heeft drie boten waarvan een heel snel is maar deze was tijdens ons verblijf uit de vaart wegens motorpech. Oh ja waar de letters TGI voor staan, bleef ondanks herhaalde navraag een vraag. Later wist de Nederlandse vertegenwoordiging Saskia Nieuwkoop te vertellen dat TGI = Tropical Gangsters Incorporated, n.a.v. een geintje van ‘tig’ jaar geleden. Saskia is te bereiken via 073 5030665.
De vaste Divemaster Mohammed is een toonbeeld voor vele divemasters: hij voelt feilloos aan wat zijn publiek wil zien en spoort dat ook op: met een haviksoog ziet hij alles onder water en gebruikt zijn shaker om de aandacht van de duikers te trekken. Vele naaktslakken en steenvissen zouden wij zonder zijn tussenkomst gemist hebben. De duiken met hem duurden allemaal langer dan 60 minuten en dat is toch wel lekker.
Het duikprogramma is niet vooraf bekend maar wordt volledig afgestemd op wind en stroming, eerdere duiken en duikervaring van cursisten. Zo mogelijk worden noordelijke duikstekken bezocht (die vanuit Hurghada nauwelijks bezocht worden) o.a. met de bekende wrakken van Abu Nuhas.
De bemanning van de boten Vena en Bongos was vriendelijk en hulpvaardig. Flessen zijn van staal met Int of Din aansluiting, met een inhoud van 15 liter (uniek!!) en haast altijd afgevuld tot 220 Bar. Desgewenst kan er door daartoe gebrevetteerden met nitrox/EANx gedoken worden. Goed voor duiken van tenminste 60-70 minuten.
Het water was in mei 23 graden, goed voor een stevig natpak. Het duiken is sterk afhankelijk van de wind. Wij hadden enkele dagen een stevige wind en dat maakt het duiken en de duiktrips minder aangenaam als op de andere windloze en zonrijke meidagen (in de schaduw 38 graden celcius). Naar verluidt, is er in april/mei altijd kans op een dergelijke periode.
Technische duiken worden verzorgd door Corona via het TDI systeem. IANTD ben ik niet tegengekomen in El Gouna.
De Duikstekken van El Gouna.
De Duiken.
Alle duiken in de Rode Zee zijn fantastisch. De ervaring leert dat je de late zelfs steeds hoger legt waardoor op zich geweldige bezienswaardigheden na verloop van tijd sterk genuanceerd worden. Onderstaand een opsomming van alle duiksites die we bezochten, onder vermelding van de echte bezienswaardigheden, 10 duiken in vijf dagen: een update.
Gotta Abu Nugar North: typische koraaltuin met aardig spul.
Marsa Abu Nugar: wel aardig, niet spectaculair.
Sha’ab El Erg Lighthouse: mooie koraaltuin met schildpad, veel verschillende naaktslakken, triggerfish, oktopus, grote steenvissen.
Sha’ab El Erg Dolphin House : geweldige koraaltuin met puffers en steenvissen.
Marsa Abu Kalawa Lagoon: steenvissen, dolfijnen, ale’s die uit het zand steken.
Gotta Abu Kalawe: driftduik door koraaltuin.
El Fanadir Outside: veel steenvissen en lionfishes, unicorns, pijpvissen.
Saqua Abu Kalawa: schildpad, oktopus, lionfishes, gorgonenwand met seafans.
Ghiannis D: leuke wrakduik met kalme zee, zie hieronder
Siyol Sogayer: koraaltuin met krokodilvis, platkop schorpioenvis, napoleonvis.
Gedoken met een gezellig Nederlands gezelschap: Armand en Barbara Beetz, Louis Vloet, G van Drielen, Anneke en Jeroen Keuning.
De scheepswrakken van de rode zee
Wreck: the Giannis D (via Internet by Ned Middleton)
The Red Sea is famous among divers - and quite rightly so. As a professional underwater photo-journalist who gets paid for each item published, I endeavour to return home from each trip with a maximum number of potential articles, and this is how I learned about shipwrecks. The Egyptian Red Sea is home to some of the most magnificent coral reef formations that I have been privileged to see. Describing where the diver might find masses of hard corals, or the best place to see soft corals or perhaps sharks or turtle is, however, subject matter for a single article about the Red Sea as a whole..
On the other hand, when it comes to shipwrecks, Egypt has more than it’s fair share and each of these has a very individual story to tell. Curiously, up to about 3 years ago, many of these were not well documented at all.
One of the tasks that is very much associated the correct identification of any shipwreck, is being able to unravel all the available information and misinformation and then set aside that which is patently incorrect before proceeding along the right path. These days it seems that too many writers are so keen to get their work into print that accuracy is often ignored. For me, accuracy is vitally important - so much so that, for instance, I find it utterly incredulous that at least one guidebook published in 1999 still describes the "SS Kingston" as the "Sarah H."
Similarly, there are those who claim to know of no fewer than 7 wrecks on Sha’b Abu Nuhas Reef whereas seasoned travelers are familiar with only four - all of which are outstanding wreck dives, which lay across the northern shore of this treacherous piece of real estate. The western-most is the well-known "Giannis D" which was launched as the "Shoyo Maru" and later became the "Markos" before adopting her final name. There are still those who insist on incorrectly calling this ship the "Markos" and whilst that in itself is not a problem, false rumors of another vessel called the "Marcus" have led more than one researcher off onto a false trail.
In April 1983, the Giannis D was being loaded with sawn softwood at the Croatian port of Rijeka. Part of this cargo was destined for the Saudi Arabian Port of Jeddah, with the remainder to be off-loaded at Hodeidah on the coast of Yemen. It was a beautiful Spring morning as the ship’s Captain ordered the mooring lines slipped and the Pilot guided his charge out into the Adriatic before disembarking a short time later. The journey down through the azure-blue waters of the Adriatic and then across the Mediterranean Sea were uneventful - with the ship in the hands of the Officer of the Watch. They made good time to Port Said where the Captain took charge of his vessel once again.
Like any other country, the Egyptian authorities have a number of routine checks for any vessel entering their territorial waters. Although things had been generally quiet for some time, the Arab-Israeli War was still ongoing - making these difficult and volatile times in the Middle East. Naturally, those authorities had to be satisfied that neither contraband nor weapons were being smuggled either into or through their country under the guise of Cargo. For law-abiding vessels, like the Giannis D, the many rules and additional checks were as time-consuming and tiresome as they were necessary. Having satisfied all the various requirements and checks, the Giannis D was finally allowed to proceed through the Canal, which proved to be just another of the many safe passages completed every day.
Once into Suez Bay, the Giannis D stopped long enough to allow the Pilot to disembark. For him, it would soon be another ship and a return journey to Port Said. For the Giannis D, however, there now came one of the busiest and most testing stretches of water to be found anywhere in the world. The Giannis D was now in the upper reaches of the Gulf of Suez - a long narrow stretch of water festooned with small islands and Coral Reefs. Whatever their size, at least the islands were visible but Coral Reefs are very different and lurk menacingly just below the surface like an unseen enemy waiting to rip the hull from any careless vessel - as many a Captain has discovered to his cost.
The Master of the Giannis D knew these waters well and was not too proud to trust his more junior officers with the important task of navigation. Setting his usual course, he checked every element of the ship’s position and made sure his orders were fully understood before leaving the bridge. Eventually, they were approaching the Straits of Gobal and, as the Sinai coast began to fall away to the east and the Egyptian mainland even further away to the west, the Captain was satisfied that the more dangerous stretches of water had been safely negotiated once again and finally he could relax.
Sha’b Abu Nuhas is a magnificent Coral plateau that barely reaches the surface and, from a distance, is not easily seen at all. Unfortunately, as far as shipping is concerned, it lies right at the very edge of the busy shipping lane called the Straits of Gobal - found at that extreme northwest corner where the Red Sea begins to narrow before it becomes the Gulf of Suez. For ships outbound from Suez, Sha’b Abu Nuhas has always been the very last obstacle between them and the open Red Sea and it comes just as many a Captain has taken his eye off the ball...
With Jeddah another 600 miles further south and, thinking that only the open Red Sea was between him and his destination, the Captain relaxed in his cabin and was soon fast asleep. He had, however, not reckoned with Abu Nuhas and it was not long before he was very rudely awoken by an event that would signal the end of his much loved ship. With the engines set at "Full Speed Ahead" the Giannis D was seen to suddenly wander from her allotted course and drive hard onto the north west corner of Abu Nuhas Reef. The date was April 19th 1983.
Lloyd’s List of April 22nd 1983, reported:
"GIANNIS D (Greek). London Apr 21 - Information received, dated Apr 20, states: Mv Giannis D, (from Rijeka), cargo sawn softwood for discharge at Jeddah and Hodeidah, grounded at Sha’b Abu Nuhas, approximate position lat. 27.35N, long. 33.56E, last night. Crew abandoned vessel, which is listing, and taken by an Egyptian tug to Santa Fe platform and then by helicopter to Ras Shoke. Owners signed Lloyd’s standard form with salvage tug Salvanguard, which proceeding to vessel." By the time this was being read in London, however, the Giannis D had been declared a total constructive loss.
The Ship
Launched in 1969 as the Shoyo Maru, the Giannis D was built by the Kuryshima Dock Company of Imabari, Japan. A "General Cargo Vessel" of 2,932 gross registered tonnes, she possessed two cargo holds forward with Bridge and Engine Room at the Stern. Her dimensions were 99.5m x 16m with a draught 6.53m . Her machinery was built by Akasaka Tekkosho KK of Yaizu, Japan and comprised a 6 cylinder diesel engine capable of producing 3,000 BHP and a top speed of 12 knots.
The Giannis D sailed under her original name until 1975 at which time she was sold and re-named the Markos. Interestingly, that name is still discernible on the vessel’s hull and there are those who insist on calling her by the misnomer "Markos D!" Further rumours of another shipwreck called the Markos (sometimes spelled Marcus) also appear from time to time when no such vessel exists. In 1980, the ship was then sold again to the Dumarc Shipping and Trading Corporation of Piraeus, Greece. This was when she was given the name Giannis D and a large capital "D" was emblazoned onto her funnel.
Diving the Giannis D
The "Giannis D" is now found in three separate sections - Bows, Amidships and Stern lying more or less parallel to the Reef. Whilst each of these will provide the Diver with a most rewarding dive, most Divers tend to head straight for the stern where they will find a very dramatic and exciting structure. Such is the power of nature to reduce a man-made object to scrap metal, that the Stern looks as though it has been cleanly cut from the remainder of the ship. Almost like an island in the sand, this part of the wreck sits proudly all by itself, listing to port at an angle of about 45 degrees.
The deepest part is the port companionway which is almost resting on the seabed. Above this, a number of davits and other fittings are found hanging out from the wreck. There are Crown of Thorns Starfish here - so watch where you put your hands. At 23-24m this is the deepest part of the wreck and immediately above, parts of the superstructure reach to within 4 metres of the surface.
On the starboard side, the Diver will find a ladder still hanging down the side of the vessel. This was used by the crew as they abandoned ship. Immediately below is the propeller which is partially buried in the sand. Above and just in front of the huge rounded stern is the starboard-side companionway and stretching above this the Diver will find raised decks and the Funnel (with the "D" clearly visible). There is easy access to the engine room, which was never salvaged, and offers a very exciting interlude for those who prefer to venture deep inside. The leading edge of this section is, of course, dominated by the Bridge. This is a large, and relatively shallow, open "room" with plenty of light and a number of entry and exit points providing excellent conditions for those wishing to enter a wreck for the very first time. Immediately in front of the bridge are a number of cargo winches below a very large "A" Frame.
Travelling eastwards - parallel to the Reef which is over to the right, the Diver will now pass over the remains of No 2 Hold before arriving at the section that once separated the two cargo holds. Part of a companionway is uppermost with mast and booms having fallen across the seabed.
Continuing in the same direction, the Diver now passes over the remains of No 1 Hold and a few well-rotted remnants of the cargo of softwood before arriving at the Bows. These are a completely separate dive and one that is often overlooked. The Bows rest perfectly on their port side with the decks facing away from the Reef. Once again, they look as though they were separated from the remainder of the ship by an acetylene torch. Being exactly on their side, however, means that the forward main mast is found stretching out directly above and parallel to the sand - seemingly defying all the known laws of gravity. Many hard and soft corals have begun to colonise this part of the wreck and numerous Reef Fishes have crossed over from the adjacent Reef to set up home. A very large Napoleon Wrasse is often encountered here.
On the foc’sle, the diver will find the windlass and a number of cargo winches - all occupying their rightful place. There is also a small entrance into the tight confines of the forward anchor locker - but with so much chain still inside, there is nothing to recommend the experience.
Overall the Giannis D is an excellent dive - and one that is much enjoyed by every grade of Diver. Why she should have suddenly veered from her course will probably never be known. Thankfully, there were no casualties and, in this case, Shipping’s loss is definitely Diving’s gain.
Benieuwd naar foto's? Kijk op de fotopagina !!!
5 mei 2003,
Ferry, Monique, Marrit Femke en Joep van Dorst