DiveDiveDive

Grotduiken en la Belgique

 

Duik 8-6-2002: het wrakje van Thorn en de grotten van Anhee.

Op 8 juni 2002 hebben we met een klein gezelschap een introductie gehad CAVERN-DVING.

De introductie werd verzorgd door John Laughs ?(zie artikeltje in Onderwatersport van okt 2003) van de Dutch Cave Dive Group. We verzamelden om 9.30 uur in het witte dorpje Thorn om daar een check-dive te doen in de plaatselijke grindput, een armpje van de Maas. De grindput ligt net buiten het dorpje in een recreatiegebied. De voorzieningen zijn heel aardig aangelegd, parkeerplaatsen, toilet, uitgebreide grasvelden, houtstruwelen etc.

In die grindput ligt een oude grindschuit en dat was het doel van deze eerste (check)duik. De boot ligt haaks op de kant, tussen de 3 en 10 meter diep. Ik (Ferry) dook met Martijn en Toine (beide waren uitgerust met een camera!!). In eerste instantie gingen we links langs de boot, naar de achtersteven. Daarna gingen we over de boot en kregen we langzaam het beeld wat de schuit inhield: een grote duwbak waarvan de voorsteven zich in de kant heeft geboord en dus niet meer zichtbaar is. Naar verluidt kun je dat deel van de boot echter nog wel in (ca 5 meter). De boot is begroeid met miljoenen zoetwatermosselen en hier en daar tref je ook veel grind aan tussen de mosselen, een heel bijzondere aanblik.

Op de voor- en achtersteven zijn enkele mangaten, soms met trapje omlaag te zien. Op het achtersteven was een grote luchtschacht waarlangs we omlaag gingen om in een afgesloten donkere ruimte te komen, goede lamp meenemen dus. Grotduiken en wrakduiken lijken wel wat op elkaar in die zin. Wat de ruimte voor betekenis had werd niet duidelijk. Het leek erop dat de schuit geen eigen voortstuwing had maar wel een eigen roer. In de ruimte zie je diverse ijzeren spanten en balken, tevens was er een grote holle cilinder herkenbaar. Het geheel zou een keukentje geweest kunnen zijn! Rene (de Divemaster) vertelde dat je ook tussen de wanden van de dubbelwandige schuit kunt duiken, zij het met kleinere flessen en dat zij dat ook wel deden bij hun introcursus-wrakduiken. Op het wrakje zagen we naast de miljoenen mosselen, enkele zoetwaterkreeftjes (voor mij als zoutwater man de eerste keer!!) en wat sponsjes. De anderen zagen palingen en snoeken en die schijnen er heel veel te zitten waardoor het een aardig object is voor een nachtduik. In het ruim van de duwbak ligt alleen maar zand.

Eerst daalde je in troebel water af tot circa 5 meter, daarna werd het zicht veel beter (met een lamp ca. 10 meter). De grot behield de driehoekige vorm die we ook bij de ingang aantroffen. Blijkbaar is het een soort groeve geweest ter winning van .....(graniet??)....... Het bleek dat de grot bestaat uit circa drie compartimenten. John ging voor in de eerste ruimte, daarna liet hij mij voor gaan en ik moest grofweg de oranje draad volgen, iets er boven zwevend. De eerste ruimte was aan de bovenzijde niet afgesloten met een stenen plafond, daarna sloten plafond en water wel op elkaar aan. We moesten vanaf de tweede ruimte onze eigen weg zoeken, zij hielden ons wel in de gaten. Op de bodem lag veel stof met hier en daar een grote kei en heel veel kleinere stenen. In de wanden waren de sporen (ronde gaten en lange rechte sleuven) nog duidelijk herkenbaar van de de winning van ..... John vertelde achteraf dat we circa 95 meter de groeve in waren geweest, ikzelf zou het ingeschat hebben op 70 meter. Aan het einde kon je onder een hoek van 45 raden schuin omhoog zwemmen en kon je terugkeren via het plafond. Het is een prachtig uitzicht om daar te zien welk effect de uitgeademde lucht heeft langs de wand van 45 graden: een "waterval omhoog van duizenden belletjes". Toch waren er nergens grote luchtbellen van verzamelde duikersgassen te ontdekken in de grot.

Leven was er niet, naar verluidt is de grot gevuld met grondwater en dat verklaart een dergelijk biotoop (?) al snel. Truc is om de bodem bij het grotduiken niet te benaderen laat staan aan te raken (dringend advies: > 3 meter boven de bodem zweven) omdat anders het zicht al heel snel slechter wordt.

De weg terug eindigde in een tocht door zeven meter troebel water met een zicht van 20 cm, goed de draad vasthouden dus.

Iedere duik duurde ongeveer een half uur (DD) en had een MDD van circa 9 meter. Niemand had last van claustrofobie en na afloop vond iedereen het een hele belevenis. De watertemperatuur was circa 12 graden. Op basis van de 1/3;1/3;1/3 regel moesten we minstens 2000 liter lucht bij hebben maar daarvan hebben de meesten maar 1/3e verbruikt (ik: 60 Bar, 12 liter, EAN29). Beperkende factor was ook dat onze beide divemasters het na 1,5 uur bij een watertemperatuur van 12 graden ook wel gehad hadden. Een half uur in de grot geeft de duiker ook een goed beeld ervan.

Na afloop waren er Belgische frites bij het lokale frites-kot 50 meter verder, de afronding van een succesvolle dag. Oh ja: de grot niet zelf gaan "ontdekken" als je geen grotduikervaring hebt, dat is veel te gevaarlijk.

 

DiveDiveDive is bereikbaar op een van de volgende manieren: